Żółtodzioby

14 marca 2026 Michał Żołyński

Dwóch odrzuconych najlepszych przyjaciół odnajduje się na przedmieściach Sacramento w 1984 roku, gdzie domem stają się dla nich kultura deskorolkowa i punk rock. Żółtodzioby to zarówno autentyczne spojrzenie na kulturę deskorolkową lat 80. Migawka pokolenia, które przekształciło jazdę na deskorolce w ogólnoświatowe zjawisko. Jak i wzruszająca historia dorastania dwóch przyjaciół z trudnych domów, radzących sobie ze swoimi problemami w czasach, gdy nikogo to nie obchodziło. Tytuł serii wywodzi się ze slangu deskorolkowców. „Grommet” (Żółtodzioby) to powszechnie używane określenie na młodego, obiecującego deskorolkowca lub surfera. Od lat 60. używano go do opisywania następnego pokolenia dzieciaków, które z młodzieńczym zapałem kochają ten sport, ale chcą nadać mu własny charakter.

Skąpane w słońcu przedmieścia Sacramento 1984 roku. Grupa dzieciaków szuka bezpiecznego azylu w deskorolce, punk rocku i thrash metalu. Szczera, zabawna, momentami brutalna i w dużej mierze autobiograficzna opowieść napisana przez niezawodnego Ricka Remendera, autora takich hitów jak Deadly Class czy Tokyo Ghost. Żółtodzioby to pełna nostalgii, humoru i akcji opowieść o trudach dorastania, o przyjaźni i próbach szukania własnej tożsamości. To również przepięknie narysowany hołd dla początków kultury skateboardowej i niezależnej muzyki lat 80.

Żółtodzioby – Niech żyje Punk Rock

Wstyd jest niestety częścią dorastania, a w komiksie Żółtodzioby nie brakuje wrednych dzieciaków, które sprawiają, że młodzi bohaterowie (fikcyjne wersje Ricka Remendera i Briana Pohsena) wstydzą się tego, kim są. Dzieciaki potrafią być wredne. Ale w tym wszystkim jest też zbawienie. Brian i Rick – te wersje z komiksu, nie autorzy – odnajdują się przypadkiem, w środku odrzucenia przez inne, „fajniejsze” dzieciaki. Odrzucenie to też duża część dorastania.

Komiks Żółtodzioby przygląda się życiu nastolatków i szczerze pokazuje ukrytą agresję i przemoc, która się z nim wiąże. Inne dzieciaki, rodzice, obcy, beton, po którym jeździsz na desce. Pobicie może przyjść zewsząd. Z tą przemocą wiąże się tragedia, buzująca pod powierzchnią. Brian nie wie, dlaczego on i jego mama muszą mieszkać z jego zbyt rozwiązłym dziadkiem. Ale możesz być pewien, że za tym powodem nie kryje się szczęśliwa historia. Na drugim końcu spektrum, tata Ricka to trzeźwiejący alkoholik, który teraz chce tylko spędzać czas z synem. Smutek i tragedia przybierają różne formy.

Wszystko sugeruje, że Żółtodzioby to smutna historia, jednak jest to błędne założenie. W rzeczywistości jest to opowieść kipiąca młodzieńczą energią i zapałem. Rick i Brian to zabawna, choć nieco niedopasowana para, a w miarę rozwoju historii czuje się, jak ich przyjaźń się pogłębia. I to jest coś, za co Żółtodzioby powinny być zdecydowanie chwalone, ponieważ historie męskich przyjaźni stają się rzadkością.

Komiks o przyjaźni

Remender i Pohsen doskonale uchwycili nieustanną naturę nastoletniego życia, pełną obelg, karkołomnych wyczynów oraz niebezpieczeństwa. Komiks ma w sobie nastrój wiecznego lata, zabawy i w dużej mierze pozytywnych emocji. Przywołuje nostalgię młodości i dobrej zabawy. Główni bohaterowie nie należą do najinteligentniejszych, ale wyrózniają się tym, że przynajmnije chcą się wyrwać z miejsca w którym utknęli. To tak naprawdę dobre dzieciaki w tłumie zdziczałych nastoletnich potworów.

Remender i Pohsen stworzyli fikcyjną opowieść o wzajemnej przyjaźni, która wydaje się równie prawdziwa co fikcyjna. Ich bohaterowie pochodzą z różnych końców podziału klasowego, jednak wspólna pasja wytwarza w nich więź. Graficznie czuć undergrundowy charakter komiksu, a sama stylistyka przypomina kreskówki z lat osiemdziesiatych. Taki zabieg dodaje ducha całej historii i sprawia, że po przeczytaniu chce się wskoczyć na deskorolkę!

Ocena: 8/10